Απατηλές Προσευχές

Στον κόσμο της υπερβολής

της προδοσίας και της εκδίκησης 

απληστία αντί απληστίας

λαγνεία αντί λαγνείας

οργή αντί οργής

η περιφάνεια σου καταρρέει,

καταρέει μέσα σε ένα βαθύ χρώμα της ματαιοδοξίας.

Το πηγάδι της αγάπης και της εμπιστοσύνης

ξεχείλισε από ζήλεια και απελπισία. 

Ποίηματα θαμμένα στην έρημο,

εγκλήματα αθωόνονται από μισθοφόρους μάρτυρες

αλλά...

Στο σκότος διακρίνεις μονάχα φως,

ένα λευκό πέπλο να καλύπτει τη θλίψη με αρμονία.

Η μελάνη του ποιητή τελείωσε

αποτυγχάνοντας να γράψει ένα τέλος στο ποίημά του

αφήνοντας υποψίες στους ακόλουθούς του

και περιέργια στους αναγνώστες του.

Αυτό το τέλος που δεν γράφτηκες ποτέ, είναι οι ζωές μας.

Aπό την κούνια έως τον τάφο.

Μία αυτοσχέδια παράσταση με πεσμένη κουίντα.

Το να πιστεύεις είναι θείο δώρο,

η ευχαίρια του να χρησιμοποιείς τα πιστεύω σου είναι κατάρα.

Είσαι και θα είσαι για πάντα ο αποδοχέας των πράξεών σου.

Οπότε να θυμάσαι,

οι καθυστερημένες προσευχές πάντοτε εξαπατούν.

Γιάννης Ρούσσος

Εκπαιδευμένος Αδαής

Μίλα,
γιατί δε μιλάς;
Περπατάς σκυφτός, η άγκυρά σου έχει μπλέξει
σε βυθό που εσύ τον έκανες τραχύ.
Βλέπεις, ακούς, αισθάνεσαι να απειλείσαι
αλλά το μόνο που κάνεις είναι να τρέχεις
να τρέχεις ακίνητος με τα πόδια καρφωμένα στο έδαφος,
να ουρλιάζεις σιωπηλά
σαν σε όνειρο που δεν ξύπνησες ποτέ,
σε όνειρο που εσύ διάλεξες να ζεις
όνειρο νυκτός και όχι πραγματικότητας.

Τι σου έχει μείνει; Τι;
σε τι πιστεύεις πια;
η μαριονέτα που έπαιζες μικρός
σε κοιτάει χαμογελόντας με οίκτο
απ' το μισάνοιχτο συρτάρι
σαν κάτι να θέλει να σου πει
να σε προειδοποιήσει.
Τώρα όμως είναι αργά.
Οι δρόμοι σου λιγοστεύουν
και συ αρχίζεις να προσεύχεσαι
για πρωτη φορα στη ζωή σου.
Προσεύχεσαι με λέξεις που φοβάσαι να φωνάξεις.
Έχεις πλέον γίνει.
Δεν ξέρεις όμως τι΄αλλά δεν θες κιόλας να μάθεις,
αυτό σε φοβίζει περισσότερο.
δεν θέλει καν να πάει ο νους σου
και προτιμάς να μένεις αδαής
ακριβώς όπως εκείνοι σ' έφτιαξαν
στον κόσμο το δικο τους και σινάμα στον δικό σου κόσμο.
Τι όμως είναι καλύτερο;...


Jan Rus

Deceitful Prayers

''Lord, I need your help... I'm scared... I'm obsessed...
a nightmare... this real nightmare infests me....
an eternal struggle with my mind
a rigged battle between David and Goliath,
I implore you, give me strength and reason to have faith,
once and forever....
AMEN''

Beneath the world of extravagance
of betrayal and revenge,
greed after greed
lust after lust
wrath after wrath
your pride is strangled,
strangled by vanity.
The well of love and confidence
is overflowed by envy and despair,
poems are buried in the desert,
crimes exculpated by mercenary witnesses
But...
in sorrow you could discern only light
a white veil covering the sadness with serenity.
The ink of the creator's pen ends,
the poet's hand is trembling
fails to write an ending to his poem,
leaving suspicions to his followers
and curiosity to his readers.

This never - writen ending is our lives
from the cradle, to the grave
an improvised play with fallen curtains.
Having faith is a gift,
using faith is a curse.
You're the receiver of your actions
therefore, remember...
late prayers always deveive...


JanRus