Εκπαιδευμένος Αδαής

Μίλα,
γιατί δε μιλάς;
Περπατάς σκυφτός, η άγκυρά σου έχει μπλέξει
σε βυθό που εσύ τον έκανες τραχύ.
Βλέπεις, ακούς, αισθάνεσαι να απειλείσαι
αλλά το μόνο που κάνεις είναι να τρέχεις
να τρέχεις ακίνητος με τα πόδια καρφωμένα στο έδαφος,
να ουρλιάζεις σιωπηλά
σαν σε όνειρο που δεν ξύπνησες ποτέ,
σε όνειρο που εσύ διάλεξες να ζεις
όνειρο νυκτός και όχι πραγματικότητας.

Τι σου έχει μείνει; Τι;
σε τι πιστεύεις πια;
η μαριονέτα που έπαιζες μικρός
σε κοιτάει χαμογελόντας με οίκτο
απ' το μισάνοιχτο συρτάρι
σαν κάτι να θέλει να σου πει
να σε προειδοποιήσει.
Τώρα όμως είναι αργά.
Οι δρόμοι σου λιγοστεύουν
και συ αρχίζεις να προσεύχεσαι
για πρωτη φορα στη ζωή σου.
Προσεύχεσαι με λέξεις που φοβάσαι να φωνάξεις.
Έχεις πλέον γίνει.
Δεν ξέρεις όμως τι΄αλλά δεν θες κιόλας να μάθεις,
αυτό σε φοβίζει περισσότερο.
δεν θέλει καν να πάει ο νους σου
και προτιμάς να μένεις αδαής
ακριβώς όπως εκείνοι σ' έφτιαξαν
στον κόσμο το δικο τους και σινάμα στον δικό σου κόσμο.
Τι όμως είναι καλύτερο;...


Jan Rus